Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ 2η ΕΝΟΤΗΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ 2η ΕΝΟΤΗΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026

 Εφαρμογή του εκπαιδευτικού προγράμματος που αφορά την ψυχική υγεία « Αναγνώστες σκέψης» βασισμένο στ ην Θεωρία του Νου

 (2η ενότητα) Εξωτερικές αιτίες



Οι μαθητές  αναγνωρίζουν και ονομάζουν τα συναισθήματα των ανθρώπων, που προκαλούνται από μια συγκεκριμένη κατάσταση.








Οι μαθητές αποτυπώνουν εικαστικά τις ιστορίες τους και περιγράφουν καταστάσεις που τις συνδέουν με τα ανάλογα συναισθήματα.

Στόχοι της δραστηριότητας

1. Σύνδεση Εξωτερικών Γεγονότων με Εσωτερικά Συναισθήματα (Αιτιώδης Σκέψη)

Ένα θεμελιώδες στάδιο στην κατάκτηση της Θεωρίας του Νου είναι η κατανόηση της αιτιώδους σχέσης μεταξύ των εξωτερικών συνθηκών και των εσωτερικών συναισθηματικών αντιδράσεων (Denham, 1998; Pons et al., 2004). Στις εργασίες τους, τα παιδιά υπερβαίνουν την απλή αναγνώριση ενός συναισθήματος και το αιτιολογούν ρητά («αισθάνθηκα... γιατί...»)

Η χρήση αιτιολογικών συνδέσμων αποδεικνύει ότι τα παιδιά αντιλαμβάνονται τα συναισθήματα όχι ως τυχαία φαινόμενα, αλλά ως προβλέψιμες ψυχικές αντιδράσεις σε συγκεκριμένα ερεθίσματα του περιβάλλοντος (Wellman, 2014).

2. Κατανόηση της Δυναμικής και της Μεταβολής των Συναισθημάτων στον Χρόνο

Η αφηγηματική δομή «Αρχή - Μέση - Τέλος» απαιτεί από το παιδί να παρακολουθήσει την εξέλιξη των νοητικών και συναισθηματικών καταστάσεων στον χρόνο, κάτι που αποτελεί προχωρημένη δεξιότητα στη Θεωρία του Νου (Pons et al., 2004):

Μέσα από αυτές τις αφηγήσεις, διαφαίνεται η κατανόηση ότι οι συναισθηματικές καταστάσεις είναι δυναμικές και μεταβάλλονται ανάλογα με την εξέλιξη των γεγονότων και την ικανοποίηση ή ματαίωση των επιθυμιών (Wellman, 2014).

3. Κοινωνική Κατανόηση, Προοπτική των Άλλων και Ενσυναίσθηση

Η ανάπτυξη της Θεωρίας του Νου διευκολύνεται σημαντικά μέσα από τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις και το συμβολικό ή συνεργατικό παιχνίδι με συνομηλίκους (Astington & Edward, 2010)

Στις ζωγραφιές και τις αφηγήσεις των παιδιών, τα συναισθήματα που κυριαρχούν είναι η χαρά και η λύπη, τα οποία εναλλάσσονται ανάλογα με τα γεγονότα που βιώνουν στην αρχή, στη μέση και στο τέλος της κάθε ιστορίας. Η χαρά πηγάζει κυρίως από το παιχνίδι, τις εκδρομές, τη συντροφιά με φίλους και την οικογένεια, το παιχνίδι με τα ζωάκια καθώς και από πράξεις καλοσύνης.

Δημήτρης: Ένιωσε χαρά καθώς ανέβαινε τη σκάλα για το σπίτι του. Γιάννης: Ένιωσε χαρά παίζοντας και βλέποντας τους φίλους του. Σπύρος : Αισθάνθηκε χαρά επειδή πήγαν στις κούνιες.Αναστασία Π.: Ένιωσε χαρά επειδή ήταν Χριστούγεννα, και στη συνέχεια ένα κοριτσάκι μοιράστηκε το φαγητό του με ένα άλλο παιδί και έμειναν μαζί σαν αδερφές. Ρένος: Εκφράζεται το συναίσθημα που προκάλεσε η διάσωση του μπαμπά που είχε πέσει. Αρτεμις, Μελιτίνη, Κατερίνα, Ράνια: Νιώθουν χαρά γιατί πήγαν για παιχνίδι στις κούνιες και παίζουν μαζί με τους φίλους τους.Βιβή : χαρά που παίζει με το κουνελάκι. Παναγιώτης Δ.: xαρά όταν έρχονται οι παππούδες στο σπίτι.

Σε πολλές αφηγήσεις παρατηρείται μια δυναμική εναλλαγή συναισθημάτων, όπου η αρχική χαρά διακόπτεται από ένα απρόοπτο γεγονός που φέρνει λύπη, πριν επανέλθει το θετικό συναίσθημα στο τέλος.

Λυδία: Στην αρχή ένιωσε χαρά στη θάλασσα και παίζοντας με την αδερφή της. Στη συνέχεια, ένιωσε λύπη όταν έπρεπε να γυρίσουν σπίτι, όταν δεν ήθελε να κοιμηθεί και όταν έπεσε η αδερφή της. Ωστόσο, η χαρά επέστρεψε τόσο με τη γέννηση της αδερφής της, Νίκης, όσο και στο τέλος, όταν ήρθαν οι μαμάδες και τους πήραν. Αναστασία... : Αισθάνθηκε χαρά πηγαίνοντας στη θεία της, έπειτα λύπη όταν έβρεξε και γύρισαν σπίτι, αλλά στο τέλος η χαρά επανήλθε πηγαίνοντας στις νεροτσουλήθρες με τη φίλη της και πίνοντας λεμονάδα. Παναγιώτης Σ.: Ένιωσε λύπη επειδή έπεσε στον δρόμο μαζί με την αδερφή του και έκλαιγαν.Αναστάσης : Ξεκινά με χαρά κάνοντας ποδήλατο, αλλά στη συνέχεια έρχεται η λύπη λόγω μιας πτώσης και ενός χτυπήματος.